ನನ್ನ ಜಾಗ

ನನ್ನ ನೋವ ತುಂಬಿರುವೆ ಕವನದಲ್ಲಿ,

ನಿನ್ನ ನೋವ ತುರುಕಿರುವೆ ಎಲ್ಲಿ?

ತುಂಬದಿರು ಎಂದೂ ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ,

ತುಂಬಿದರೆ ನಾನಿರಲು ಜಾಗವೆಲ್ಲಿ?!

ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಕುಡಿಗೆ..

ನವ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿಸುಪೇರಿದ ಮನ,
ನೀ ಈ ಜೀವದಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಕ್ಷಣ
ಮತ್ತೇಕೆ ಹೀಗೆನ್ನ ಕಾಡಬೇಕು?

ಒಡಲೊಳಗಿನ ಆ ಕಂಪನ,
ಮಡಿಲೊಳಗಿನ ಮೃದು ಸಿಂಚನ,
ಸೆರಗೊಳಗೆ ಸೆರೆಯಾದ ಕಂದನ
ಆ ದಿನಗಳೇಕೆ ಮನದೊಳಗೆ ತೆರೆಯಬೇಕು?

ಕೈ ಹಿಡಿದ, ಜೊತೆ ನಡೆದ
ಪುಟ್ಟ ಪಾದಗಳ ಸೊಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳ
ನೆನಪಾಗಿ ಇಂದೇಕೆ ನಾ ಕನಲಬೇಕು?

ನೀ ಬೆಳೆಯಬೇಕು, ಮುನ್ನೆಡೆಯಬೇಕು
ಕಿರುಬೆರಳಿನಾಸರೆಯ ಮೀರಿ.
ನಿನ್ನ ಕನಸುಗಳ, ನನ್ನ ಬಯಕೆಗಳ
ಸಮ್ಮಿಳಿತದ ಸಾರವ ಹೀರಿ.

ಸಾಧನೆಯ ದಾರಿಯಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗು,
ಆಸರೆಯು ಬೇಕಿರಲು ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಬಾಗು.
ನಿನ್ನೊಳಗೆ ನಾನು - ನನ್ನೊಳಗೆ ನೀನು,
ನಮಗೇಕೆ ಇನ್ನು ಬೇರಾದೇವೆಂಬ ಭಯದ ಹಂಗು?!
ನಮ್ಮೆದೆಯ ಮಡತೆಗಳಲಿ ಅನುರಣಿಸಲಿ ಸದಾ ನಗು.

ನೀನಿಲ್ಲದ ಗುನುಗುಗಳು

ವಿರಹ - ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವ ಪ್ರೀತಿಗೆ ದೇವರು ಕಟ್ಟುವ ಅಣೆಕಟ್ಟು!
***
ತೀರದ ಕಡಲಿನಂತಾ ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿಟ್ಟು, ಕಡಲಾಚೆಯ ತೀರಕೆ ನೀ ಹೋಗಲೇಬೇಕೇ..??
***
ನನ್ನ ಮುಂಜಾವಿಗೆ ನಿನ್ನ ಇರುಳಿನ ನೆರಳು;
ಎದ್ದೆನೆಂದೆ, ಕಣ್ಗಳು ಅರಳಲಿಲ್ಲ
ನನ್ನ ಇರುಳಿಗೆ ನಿನ್ನ ಹಗಲಿನ ಬೆಳಕು;
ಮಲಗಿದೆನೆಂದೆ, ರೆಪ್ಪೆಗಳು ಕೂಡಲಿಲ್ಲ!!
***

ಫಲಿಸಿತು ಪ್ರೇಮ

ನಮ್ಮನೆಯ ಸೂರಂಚಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೂಬಳ್ಳಿ ನೆಟ್ಟೆ
ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ತಪ್ಪದೇ ಹೂಬಿಡುವ
ಅಪರೂಪದ ಬಳ್ಳಿಗೆ ನನ್ನದೇ ಹೆಸರನಿಟ್ಟೆ

ಮೂರು ದಿನ ಅರಳಿ ಮುದುಡುವ ಹೂವಿನ
ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ದುಂಬಿಯೊಂದು ದಿನವೂ
ಬಳ್ಳಿಯ ಮೈತಾಕುತಿತ್ತು
ದುಂಬಿಯ ಒಲವಿಗೆ ಬಳ್ಳಿಯ
ನಲಿವು ಇಮ್ಮಡಿಸುತಿತ್ತು

ಬಿಸಿಲು ಏರಲಿ, ಬೆಳಕು ಜಾರಲಿ
ಬಳ್ಳಿಗೆ ದುಂಬಿಯ ಝೇಂಕಾರವೇ ಸರ್ವಸ್ವ
ವಸಂತ ಹೊರಳಲಿ, ವರ್ಷ ಕರಗಿ ಹರಿಯಲಿ
ದುಂಬಿಗೆ ಬಳ್ಳಿಯ ವಯ್ಯಾರವೇ ಅಸ್ತಿತ್ವ.

ಹೂವರಳಿ ಬಳ್ಳಿ ಸೊಬಗಾದರೆ
ದುಂಬಿಗೆ ಹಬ್ಬದೂಟ
ಹೂವು ಮುದುಡಿ ಜಾರಿತೇ,
ಮುಂದಿನ ಮೊಗ್ಗಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ
ಸಾಗುವುದು ದಿನದಾಟ

ಮಾಸಗಳು ಮರಳಿದವು,
ಋತುಗಳು ಹಿಂತಿರುಗಿದವು
ಹೂವು ಅರಳಿತು, ಮುದುಡಿತು
ಜೀವ ಜಾರದೆ ಹೀಚು ಕಟ್ಟಿತು!

ಬಳ್ಳಿ ಬಾಗಿದೆ ಫಲದ ಭಾರಕೆ
ದುಂಬಿ ಬೀಗಿದೆ ಹಮ್ಮು ಹೆಮ್ಮೆಗೆ,
ಫಲವು ಮಾಗಲಿ, ಹಣ್ಣು ತೂಗಲಿ
ಜಗವ ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸಲಿ ಇಂಥ ಪ್ರೇಮ!!

ಮಳೆಯೊಡನೆ ಒಂದು ಸ್ಮರಣೆ

ಸುರಿವ ಬಿರುಮಳೆಯ
ಹನಿಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ,
ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಂತೆ ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಲುವಾಸೆ

ಒಳಗೆ ಹೆದರಿದ ಅಮ್ಮ
ಬಂದು ಕರೆಯುವ ಮುನ್ನ,
ಮರದ ಅಡಿಯಲಿ ನಿಂತು ನಲಿಯುವಾಸೆ

ಕೆಸರು ಕಾಲಲಿ ಬಂದು,
ಒದ್ದೆ ಮೈಯಲಿ ನಿಂದು,
ಅಪ್ಪನೆದುರಲಿ ಅಡಗಿ ನಡುಗುವಾಸೆ.

ಓ ಸುರಿವ ಬಿರುಮಳೆಯೆ,
ಮತ್ತೆ ಬಾಲ್ಯವ ಬಾಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪುರಿಸು,
ಹಳೆಯ ಅನುಭವ ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯುವಾಸೆ..

ಅಗಲಿಕೆ

ನನ್ನೂರ ನನ್ನವರ ತೊರೆದು
ಹೊರಡುವ ಕ್ಷಣಕೆ
ಎದೆಯ ಕನಲಿಕೆ, ಮನದ ಬವಳಿಕೆ,
ಕಣ್ಹನಿ, ಜೊತೆಗೆ ಬಿಕ್ಕಳಿಕೆ;
ಹೃದಯ ತಾಯ್ನೆಲದಿ ಬೇರು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಕಾಣದ ಊರಿಗೆ, ಅರಿಯದ ದಾರಿಗೆ
ಹೊಸ ಅನುಭವದ ನಾಂದಿಗೆ
ಕಾಣದ ದೈವ ಶುಭ ಹಾರೈಸಿತ್ತು.
ದಾರಿ ದೀಪದಂತೆ ಜೊತೆಯಾಗಿತ್ತು.

ನನ್ನದಲ್ಲದ ಮಣ್ಣಲಿ, ಒಂಟಿತನದ ನೋವಲಿ
ನಡುಗುವ ಪಾದದ ಪ್ರತಿ ಬೆರಳಲಿ
ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಮೂಡಿಸುವ ಕನಸಿತ್ತು.

ಅಪರಿಚಿತ ಗೂಡಿಗೆ 'ಮನೆ' ಎನ್ನಲಾಗದೆ
ತುಂಬಿದ ಕಂಗಳ ಕಟ್ಟಿಡಲಾಗದೆ
ತೆರೆದೆ ಬಾಗಿಲ,ದಾಟಿ ನೆಡೆದೆ
ಹೊಸ ಸ್ನೇಹದ ಸಹಬಾಳ್ವೆ ನನ್ನ ಕಾದಿತ್ತು.
ತನ್ನ ಬಳಿ ಕರೆದಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿ ಮನವನು ಬಿಟ್ಟು,
ಪುಟ್ಟ ಕನಸನು, ದಟ್ಟ ದುಖವ ಹೊತ್ತು,
ದಾಟಿ ಬಂದ ಹಾದಿ ಮುಗಿದಿದೆ.
ತಿರುಗಿ ನಡೆಯುವ ಬಯಕೆಗೆ
ಹಾರಿ ಸಾಗುವ ರೆಕ್ಕೆಗೆ
ಸವಿ ನೆನಪುಗಳ ಪುಕ್ಕ ಮೂಡಿದೆ.

ಮತ್ತೆ ತನು ಮನ ಅರಳುವ ಕ್ಷಣಕೆ
ಕಳೆದ ದಿನಗಳೇ ಕಾಣಿಕೆ.
ಅಗಲಿಕೆಯೇ ಶೀರ್ಷಿಕೆ
ಜೀವನ ಕಲಿಸುವ ಪಾಠಕೆ!

ತೀರದ ಬಯಕೆ

ನನ್ನ ಅಂಗೈಯಮೇಲೆ
ನಿನ್ನ ಭರವಸೆಗಳ ಕರ್ಪೂರ ಉರಿಸಿ
ನೆಡೆಸಿದೆ ಪ್ರೀತಿ ಹರಕೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆ.

ಕರ್ಪೂರ ಕರಗಿ ಕಂಪು ತೀರಿದೆ
ಬಿರು ಬಿಸಿಯೂ ಆರಿ ಕಪ್ಪು ಕಲೆಯಾಗಿದೆ
ಈಡೇರಿಸು ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆ,
ಕೊನೆಗಾಣಿಸು ಈ ಭ್ರಮಾ ಬದುಕಿನ ಶಿಕ್ಷೆ.